Περιοχή
Η Πρέβεζα
Πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού, χτισμένη στην είσοδο του Αμβρακικού Κόλπου, η Πρέβεζα είναι μια σύγχρονη πόλη, η οποία αποτελεί το διοικητικό, εμπορικό, πνευματικό και τουριστικό κέντρο του νομού. Στο λιμάνι και το ιστορικό κέντρο διατηρούνται ωραιότατα παραδοσιακά κτίρια, ο παραλιακός πεζόδρομος θυμίζει νησί, ενώ στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια βρίσκονται γραφικά δημοφιλή ταβερνάκια και καφενεία. Έντονη είναι η πνευματική και καλλιτεχνική δραστηριότητα της πόλης, η οποία φιλοξενεί συχνά συνέδρια, εκθέσεις και φεστιβάλ.
Η Πρέβεζα βρίσκεται στη θέση της αρχαίας Βερενίκης, την οποία ίδρυσε ο βασιλιάς της Ηπείρου, Πύρρος, το 290 π.Χ., για να τιμήσει την πεθερά του, Βερενίκη. Η πόλη δημιουργήθηκε περί τα τέλη του 11ου αι., μετά την ερήμωση της Νικόπολης. Στην ιστορία της γνώρισε πολλούς κατακτητές, μέχρι την ενσωμάτωσή της στο ελληνικό κράτος το 1912. Από το λιμάνι της εκτελούνται δρομολόγια για νησιά του Ιονίου. Απέχει 350χλμ. βορειοδτικά από την Αθήνα (μέσω γέφυρας Pίου-Aντιρρίου και στην συνέχεια μέσω Ιονίας Οδού) και 370χλμ. νοτιοδυτικά από τη Θεσσαλονίκη (μέσω Εγνατίας Οδού).
Η Πρέβεζα ενός ποιητή της μελαγχολίας
Ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Έλληνας «ποιητής της θλίψης», αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα το 1928. Το σπίτι του θα το δείτε στην οδό Δαρδανελίων και την προτομή του στην ομώνυμη πλατεία.
Αμβρακικός κόλπος: υγρότοπος σπάνιας ομορφιάς
Έχει χαρακτηριστεί ως υγρότοπος διεθνούς σημασίας που προστατεύεται από τη συνθήκη RAMSAR. Στον Αμβρακικό Κόλπο, περίπου 280 είδη πτηνών έχουν καταγραφεί στις επτά μεγάλες λιμνοθάλασσές του.
Η ναυμαχία του Ακτίου: το τέλος μίας φιλοδοξίας
Στο Άκτιο, απέναντι από την Πρέβεζα, έγινε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες του αρχαίου κόσμου. Η νίκη του Οκταβιανού Αύγουστου τού χάρισε τον τίτλο του αυτοκράτορα, μετατρέποντάς τον σε κυρίαρχο του τότε γνωστού κόσμου.
Το φημισμένο αυγοτάραχο και οι γεύσεις της Πρέβεζας
Προορισμός ταυτισμένος με την ψαροφαγία. Ψητή σαρδέλα, κέφαλο «πετάλι», γαρίδες και κουτσομούρα συνιστούν μοναδικές τοπικές γαστρονομικές απολαύσεις. Πάνω από όλα, ωστόσο, στέκεται το περίφημο αυγοτάραχο. Το χαβιάρι του Αμβρακικού, όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι.
- Στα τρία κάστρα: του Αγίου Ανδρέα (18ου αι.), του Αγίου Γεωργίου (1807) και του Παντοκράτορα (1807). Από το τελευταίο η θέα το δειλινό είναι μαγευτική.
- Στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Χαραλάμπους, με τον πύργο του ρολογιού.
- Στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, στο Νεοχώρι.
- Στο Μουσείο Ναυμαχίας Ακτίου.
- Στη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Διαθέτει 20.600 τόμους βιβλίων και 600 σπάνια βιβλία εκδόσεις του 19ου αι. (τα περισσότερα) και του 18ου αι.
- Στον γραφικό παραλιακό πεζόδρομο.
- Στο ιστορικό κέντρο της πόλης, με τα πλακόστρωτα σοκάκια.
- Στον ανεμόμυλο, στη θέση «Φάρος».
- Στα ιαματικά λουτρά.
- Στη Μαργαρώνα, γραφική περιοχή ανάμεσα από τους οικισμούς του Νεοχωρίου, της Αγ. - Τριάδας και του Αγ. Θωμά.
- Στον υγρότοπο του Αμβρακικού, ανάμεσα στις εκβολές των ποταμών Λούρου και Άραχθου, έναν από τους σημαντικότερους της Ευρώπης, που προστατεύεται από τη Σύμβαση Pαμσάρ.
- Στη Nικόπολη, 7 χλμ. βόρεια της πόλης, με σημαντικότατο αρχαιολογικό χώρο ο οποίος ιδρύθηκε από τον OκταβιανόAύγουστο, σε ανάμνηση της νίκης του στη ναυμαχία του Aκτίου κατά του Aντωνίου και της Kλεοπάτρας (31 π.X.). Χτίστηκε πάνω σε «λαιμό» πλάτους 3,5 χλμ. μεταξύ της λιμνοθάλασσας Μάζωμα του Αμβρακικού και του Ιονίου Πελάγους.
- Στους ποντιακούς οικισμούς Nέα Σαμψούντα-Nέα Σινώπη-Αρχάγγελος, 20 χλμ. βόρεια, με ζωντανά τα μικρασιατικά ήθη κι έθιμα. Σε λόφο με αιωνόβια δέντρα θα δείτε τη βυζαντινή Μονή Κοζίλης, έδρα της ομώνυμης επισκοπής, που ιδρύθηκε μετά την ερήμωση της αρχαίας Nικόπολης πριν από το 1020.
- Στα χωριά Kαμαρίνα - Kρυοπηγή, 25,5 χλμ. βορειοδυτικά, με θέα στον Αμβρακικό και το Ιόνιο. Κοντά στην Kαμαρίνα, υπάρχει ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Κασσώπης, πρωτεύουσας του ηπειρώτικου φύλου των Kασσωπαίων, η οποία ιδρύθηκε λίγο πριν τα μέσα του 4ου αι. π.X. και παρήκμασε με την ίδρυση της Νικόπολης.
- Στο Ζάλογγο, 29 χλμ. βορειοδυτικά. Στον ιστορικό αυτό τόπο, τον Δεκέμβριο του 1803, οι Σουλιώτισσες γκρεμίστηκαν από τον απόκρημνο βράχο, τραγουδώντας μαζί με τα παιδιά τους, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των ανδρών του Αλή Πασά. Το μνημείο προς τιμήν των ηρωικών γυναικών φιλοτέχνησαν το 1961 ο γλύπτης Γ. Ζογγολόπουλος και ο αρχιτέκτονας Π. Καραντινός.